فرو افتاد در تب ده شبانروز

ز زیر پرده چون چهره نمود او

بنیزه حله مه در ربود او

گل عاشق دل پر تفت و پر سوز

دو تاگشت و چنان پر درد شد او

که در ده روز یکتا نان نخورداو

بشبها درد بیداریش بودی