که بس نزدیک تخم آید ببردر

چو تخمی را بکشتی بار اول

ز بی آبی بمگذارش معطل

مشو زود و رو آبش ده زهرور

سخن میگفت تا شب همچنین گرم

که تا شد دایه را دل زان سخن نرم