ربابی در بر و تنها نشسته

ز پیش گل بنزد آن سمنبر

فگنده بود هرمز جامه خواب

میی بر لب گرفته بر لب آب

بتنهایی ز نااهلان برسته

یقین میدان که تو در هیچ کاری

چو تنهایی، نیابی هیچ یاری