دهن بربستم و خاموش بودم

چو حلقه بر درم زد او بخواری

چو خاک ره شدم از بردباری

تو خود دانی که چون من آن شنودم

زهرمز یافتم من حصه خویش

برو اکنون توخود گو قصه خویش

میاور در میانم ای دل افروز