منم در پیش تیغت سر نهاده

تویی چون چشمه نیسان گشاده

منم چون تشنه حالی جان بداده

تویی تیغی چوآتش برگشاده

فروبست از غمت بر من جهان دست

بکن رحمی بکن گر جای آن هست

بآخر چون سحرگه باد برخاست