هوای هرمزش چون کهربا گشت

ز تف دل رخ گلرخ چنان شد

که رویش زرد همچون زعفران شد

چو کاهی از ضعیفی مبتلا گشت

بجست از جای تا گیرد ره بام

چو مرغی کو جهد از حلقه دام

چو دیدش دایه لب بگشاد از خشم