که ای در عشق آبت رفته از چشم

بجست از جای تا گیرد ره بام

چو مرغی کو جهد از حلقه دام

چو دیدش دایه لب بگشاد از خشم

بتیغ تیز دل برکندم ازتو

ز جور تو سپر بفکندم ازتو

ز ناخوش خویی تو چند آخر