نقاب عنبرین از ماه برداشت

بسوی بام میشد دوش میزد

چو شد بر بام هرمز بود در باغ

بیک دیدن نهادش بر جگر داغ

دل هرمز نفیر و آه برداشت

چنان دل بسته او شد بیک راه

که باران بهاری ریخت بر ماه