که هرگز غفلت آمد مست مانده

کند بهر تو نورالله نزولی

ترا از بس که غوغای فضولست

کجا یک لحظه پروای نزولست

چو دستی شد مثل بر دست مانده

نه با آن دست کار تو دهد ساز

نه بتوانی برید از خویشتن باز