که گل از خنده بیرون آید از پوست

گشاد ابروت از جانم گره زود

که ابروی تو یکدم بی گره بود

چه خندانی بگو احوالت ای دوست

بگو تا از چه لب پرخنده داری

که جان دایه از دل زنده داری

گلش گفت این زمانم از زمانه