ببود آن شب و بامداد پگاه

همان اژدهای دلیر افگنیم

چو این بیشه از شیر گردد تهی

خدنگ مرا گور گردد رهی

سوی بیشه رفتند شاه و سپاه

هم انگاه بیرون خرامید شیر

دلاور شده خورده از گور سیر