مزن پر همچو مرغ ای دایه چندین

که یک یک موی او گویی زبان داشت

ندارد عشق من با عشق او کار

که او عاشق ترست از من بصد بار

که شد مرغی که کردی خایه زرین

کنون این پسته را عنابی آور

چو من این جوی کندم آبی آور