ز گفت گل بگل دایه چنین گفت

که شد مرغی که کردی خایه زرین

کنون این پسته را عنابی آور

چو من این جوی کندم آبی آور

که ای ماه فلک را بر زمین جفت

شبت خوش باد و روزت باد فرخ

لبت شهد و برت سیم و گلت رخ