که ای ماه فلک را بر زمین جفت

کنون این پسته را عنابی آور

چو من این جوی کندم آبی آور

ز گفت گل بگل دایه چنین گفت

شبت خوش باد و روزت باد فرخ

لبت شهد و برت سیم و گلت رخ

صبوری کن که تا هرمز ز مستی