مبادت جز نشاط و عیش پیشه

لبت شهد و برت سیم و گلت رخ

صبوری کن که تا هرمز ز مستی

چنین گردد که تو امروز هستی

بکام دوستان بادی همیشه

به پیش او نباید شد بزودی

که تا داند که بی او درچه بودی