نیاری پیش مردم بر طبق ریخت

زری کاسان بدست آری تو بی رنج

ز دست آسان رود گر هست صد گنج

بیک جوزر چو از تو صد عرق ریخت

دل همچون صدف از صبر کن پر

که تا آن قطره باران شود در

کنون با هرمز آشفته آیم