بسی بازار گلرخ تیزتر کرد

زنم همچون مگس دو دست بر سر

زهر در دایه مشتی دم فرو خواند

بسی افسانه و افسون برو خواند

جهان عشق پر شور و شکر کرد

نهاد القصه او را در شبانگاه

اساس وعده در خلوتگه ماه