چو چشمم رنگ نارنجی او دید

گرانمایه شده زوفر خورشید

ندیدم مثل هرمز در نکویی

ندیده بودمش زین پیش گویی

همی عقلم ترنجو دست ببرید

دهانی دارد از تنگی چو پسته

دوعنابش ز شرم دایه بسته