که تا باگل کند در باغ دیدار

چو شد روز و شب دیگر درامد

فرو شد آفتاب و مه برامد

نشسته بود هرمز منتظر وار

برای شکری زان لعل خندان

نهاده چشم و کرده تیز دندان

دلش در بر تپان تا چون کند او