چو خوشه سر بسوی ماه میشد

بشکل آفتاب و سایه در پس

چو هرمز دید در مهتاب ماهی

دلش بیهوش شد برداشت آهی

دلی چون خور رخی چون کاه میشد

گل خوشرنگ باقدچو سروی

خرامان پیش آمد چون تذروی