بآخر از کنار راه برجست

ولی هر کار را جاییست دیگر

گل عاشق ز گفت دایه پیر

عرق میریخت چون باران ز تشویر

بعشرت بر میان جان کمر بست

گرفته بود دست دایه در دست

بدیگر دست دست هرمز مست