متاع عیش را آواز در داد

بآخر چون بسی باهم بگفتند

چو شیر و چون شکر با هم بخفتند

گل از سر چون صلای ناز درداد

ز شوخی چون زحد بگذشت نازش

بلب عذری چو شکر خواست بازش

خوشا آن کینه و آن عذرجویی