فراغت نیستت تا کی نمایی

ز تو، بی غم نیابد کس نصیبی

که رعنایی ز گل نبود غریبی

بکام دل چه میگیری جدایی

گواهی میدهی بر خویشتن تو

ولی عاشق تری بالله ز من تو

ز روباهی بپرسیدند احوال