گلم زان پیش تو افگند بادم

گلش افتاد همچون زلف در پای

که گل را این چنین مپسندی آخر

بیک حمله سپر بفگندی آخر

مشو از خط که سر بر خط نهادم

دل خود دانه دام تو کردم

خرد را خطبه برنام تو کردم