ولی بیمم ز رسوایی خویشست

چنین نازک مباش ای جان من تو

که از گل برنتابی یک سخن تو

بسی میلم ز عشرت از تو بیشست

گل شیرین بشکر لب گشاده

فسون میخواند سر بر خط نهاده

بآخر آن فسون هم کار گر شد