که جاوید بادا سر و افسرت

که با کیست زین گونه تیر و کمان

بداندیش گر مرد نیکی گمان

مگر باشد این را گشاد برت

چو تو تیر گیری و شمشیر و گرز

ازان خسروی فر و بالای برز

همه لشکر از شاه دارند شرم