زبان بگشاد وبر شاه آفرین گفت

چو شاه آگه شد ا زدر شب افروز

بپیش خویشتن خواندش همانروز

درآمد هرمز و پیشش زمین رفت

از آن پس تحفه شه پیش او برد

بیک ره عرضه داد و سر فرو برد

چو قیصر دید چندان تحفه در پیش