چو آتش کرد خاتون قصد جانش

که آن وقتی که سوی حرب شد شاه

مرادر پرده از شه گوهری بود

درخت قیصری را نوبری بود

که برگیرد چو شمعی از میانش

فلان سریت برد او را سحرگاه

نمیدانم برین قصه دگر راه