که برگیرد چو شمعی از میانش

مرادر پرده از شه گوهری بود

درخت قیصری را نوبری بود

چو آتش کرد خاتون قصد جانش

فلان سریت برد او را سحرگاه

نمیدانم برین قصه دگر راه

کنون ز آن وقت قرب بیست سالست