سپه چون نزد خوزستان رسیدند

روان میرفت چون آتش به نی در

چنان آن چست رو چالاک میرفت

که باد ازگرد او در خاک میرفت

ز خوزستان بجز نامی ندیدند

گرفته عرض آن کشور خرابی

چو روی عالم از طوفان آبی