اگر من آتشی از دل برارم

که او را زندگی مرگست بیتو

کسی کز خویش برهاند تمامم

منش گر خواجهام، کمتر غلامم

بیکدم پای کوه از گل برارم

وگر از پرده دل برکشم آه

شبیخونی کنم بر پرده ماه