جهان بر من نبودی چشم سوزن

مرا چون دیده روشن تویی بس

ز عالم آرزوی من تویی بس

چو جان گر با منستی چشم روشن

ز خشم جان خود را خود بکینم

که تو در جانی و من جان نبینم

ز دل جستم نشانت هر زمان من