نیی تو انگبین، لعل مذابی

ازاین نی چون شکر جوشی فزون تو

بشیرینی ز شمع خود بریدی

وزان بریدگی خونم چکیدی

که در یک حال هم آتش هم آبی

کسی کو آب و آتش با هم آمیخت

چراپس با من مسکین کم آمیخت