بسی از هر سویی صحرانگه کرد

که خورشیدش دران روی چو مه تافت

چو شه بیدار شد از خواب نوشین

دلش پر شور شد از خواب دوشین

در آن صحرا نمیدید از سپه گرد

دل غم دیده او ترک جان گفت

کجا آسان بترک جان توان گفت