بخرسندی گرفت او راه در پیش

در آن صحرا نمیدید از سپه گرد

دل غم دیده او ترک جان گفت

کجا آسان بترک جان توان گفت

وزان اندیشه میپیچد بر خویش

بیابان قطع شد تا کارش افتاد

وز انجا راه بر کهسارش افتاد