بیار امید در کنجی شه نو

گهی ازتشنگی از پای بنشست

گهی شبدیز را میبرد بر دست

چو پیدا شد ز شعر شب مه نو

عروسان فلک در پرده ناز

شدندانگشت زن و انگشتری باز

نخفت آن شب همه شب شاه تا روز