گهی با تاب بود و گاه با سوز

عروسان فلک در پرده ناز

شدندانگشت زن و انگشتری باز

نخفت آن شب همه شب شاه تا روز

چو این طاوس زرین جلوه گر شد

ز پر و بال او عالم چو زر شد

برافشاند از رخ سیمین زر ساو