دل شه بسته آن بیزبان شد

روانه گشت وقت صبح خسرو

فرس افتان و خیزانش ز پس رو

بسی خوی زو گشاد و ناتوان شد

ز رفتن موزه شه گشت پاره

بموزه کی توان برید خاره

گهی رفت و گهی استاد برجای