بخوان تازید و نانی چون شکر خورد

مرا در آزمایش بر محک زن

چو شه در آرزوی یک خورش بود

که شد ده روز تابی پرورش بود

بلب همکاسه خود را جگر خورد

چو از خوان برگرفتی یک نواله

برفتی اشک دختر صد پیاله