شکرچون خورده شد با تنگ آیم

که تا من چون برون آیم ز بندت

شبانروزی شکر چینم ز قندت

شکر از پسته گلرنگ خایم

چو یافت آن چرب پاسخ دختر زشت

رخش بفروخت زان آتش چو انگشت

بغایت اشتها بودش همانگاه