زبان بگشاد فرخزاد شب رو

مگر با هر دو در یک پیرهن شد

خوش آمد شاه را گفتار ایشان

تفحص کرد ازیشان کار ایشان

زمین را بوسه زد در پیش خسرو

که حال و قصه من بس درازست

سخن کوته کنم چون وقت رازست