وگر دیدی شفق آن ناتوانیش

فرو رفتی دم صبح از غم او

وگر پروین بدیدی در اشکش

چو اشکش سرنگون گشتی زرشکش

چو زر گشتی ز روی زعفرانیش

وگر ماه از غمش آگاه بودی

برآوردی ز خود ناگاه دودی