زمانی سر برهنه پای برخاک

زمانی با سگان بنهاد رگ را

زمانی آب زد از چشم بر در

زمانی خاک ریخت از عشق بر سر

بدست خویش بر تن جامه زد چاک

فغان از دایه مسکین برآمد

تو گفتی جان از آن غمگین برآمد