شبی خوابی عجب دید آن دل افروز

شود هر ذره از آهم شراری

چگویم من که آن سرگشته چون بود

که هر دم سوز جان او فزون بود

که میآید برش هرمز دگر روز

کبابش از دل زیر و زبر بود

شرابش از خم خون جگر بود