بزدیک خنده بر گردون گردان

چو مرغ صبحگاهی پر برافشاند

عروس آسمان گوهر برافشاند

برآمد صبح همچو نار خندان

بسان قبه زرین بدو نیم

گرفته در دهن ماسوره سیم

چو یافت این طاق ازرق روشنایی