نظر چون بر رخ گلفامش افتاد

وزان هر موی را صد فتنه در سر

رخی کز برگ گل صد دایه بودش

مهی کز مشگ تر صد سایه بودش

چو برگی لرزه بر اندامش افتاد

بپیش خط او شد حلقه در گوش

درآمد خون او یکباره در جوش