دگر ره گفت ممکن نیست هرگز

اگر او این بود نیکو بود این

بیا تا خاک او در دیده گیریم

چرا او را چنین دزدیده گیریم

که گل را باز بیند نیز هرمز

چو شد اندیشه گل بی نهایت

ز بی صبری بجوش آمد بغایت