نهان بادایه گفت این ماه چهره

که گل را باز بیند نیز هرمز

چو شد اندیشه گل بی نهایت

ز بی صبری بجوش آمد بغایت

که دارد طلعتش از ماه بهره

نماند جز به هرمز بند بندش

نگه کن چهره و سرو بلندش