که چون رنگش خوش آمد ریش درزد

نکو افتادت الحق عشقبازی

که از سر پرده عشاق سازی

مگر آن رنگرز لاف هنر زد

بگفت این و بگرمی کرد سردش

کزان گفتار گل دل درد کردش

نگه کرد از کنار چشم دایه