بزودی همچو تیری عقل او شد

طبیبم اوست با او راز گویم

بآخر چون ز حد بگذشت سوزش

سیه تر شد ز صد شبگیر روزش

کمان طاقتش از زه فرو شد

بدل گفت اینت زیبا دلربایی

طبیبست این پریوش یا بلایی